امروز نیز بار سفر بستم و رفتم به دنیای گذشته عجب گشت و گزاری بود و عجب دیدنی های عجیب و غریبی،آدمی دراین سفرها نیز به پختگی می رسد دنیای حال زاییده دنیای گذشته است از این رو می تواند عبرت آموز باشد البته در دنیای دیروزمان داشته هایی داشتیم که در زمانِ خود،به آن فخر می کردیم ولی هرگز تصور دنیای امروزمان را نداشتیم که تکنولوژی با همه خوب و بدهایی که دارد از راه برسد و نگاهمان را به زندگی عوض کند قصد مقایسه ی دیروز و امروز را ندارم چرا که آدمی برای تغییر و پیشرفت پا به عرصه ی وجود گذاشته ولی آنچه مرا به اندیشه وامی دارد از دست دادن داشته هاست اگر نگاهی گ

سرگذشت و درگذشت از لحظه ی ورود به کره خاکی(تولد) زنگ آغاز زندگی به صدا در می آیداز همان دم خواسته یا ناخواسته کاممان حس می کند تلخی ها و شیرینی های زندگی را،در درازای بودنمان در دنیا،بارها فایق آمدنِ تلخی بر شیرینی و یا شیرینی برتلخی ها را شاهدیم بدیهی است در دنیا هیچ چیز پایدار و دایمی نیست تلخی ها و شیرینی ها نیز از این قائده مستثنی نیستند به عبارتی مزه ها در گذرند و می گذرند و انسان این خلیفه ی خدا در آخرین زنگ دنیا به بیهوده گفتن ها و بیراهه رفتن ها و...پی می برد اما دیگر دیر شده است زیرا زنگ پایان زندگی به صدا در آمده و ناگزیر باید از روی زمین د

خراسانی ها اغلب،با شعرهای مرحوم خدیوی انس و الفت ویزه ای داشتند و شاید اکنون نیز داشته باشند.شعر خوانی مرحوم خدیوی با لهجه ی شیرین مشهدی و به طور کل خراسانی را در بعضی مجالس و محافل و رادیو و تلویزیون خیلی ها به یاد دارند. کتاب آداب و رسوم مردم خراسان،گوهر خنده و دیگر کتاب های ایشان گرچه در کتاب فروشی ها کمتر دیده می شوند ولی قدیمی ترها این گونه اشعار و سرایندگان خراسانی را از خاطر نمی برند.شعر مش رجب یکی از شعر های خوب مرحوم خدیوی است که باهم می خوانیم. مَش رِجَب مُگُفت مو اصلا" زن اخمو نموخام اگِرَم بُخام ایجور حسود و پُر رو نمــــــــــوخام زن خوب